เช้าวันที่ 26 สิงหาคม มวลน้ำแข็ง หิน และตะกอนบนเทือกเขาหิมาลัยพังลงสู่หุบเขา ก่อนนำไปสู่น้ำท่วมฉับพลันและความเสียหายต่อชุมชนและโครงสร้างพื้นฐานบริเวณชายแดน Nepal-Tibet นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ได้สรุปว่า Climate Change เป็นสาเหตุโดยตรง เราจึงไม่ควรรีบจับโลกร้อนใส่กุญแจมือ ถ้าหลักฐานยังไม่ครบ แต่เรารู้ว่าธารน้ำแข็ง Himalaya กำลังถอยร่น และ permafrost ที่ช่วยยึดภูเขากำลังเปลี่ยนแปลง

 

เหตุการณ์นี้ทำให้ผมนึกถึงคำว่า ‘ฝีแตก’ ที่ผ่านมาเรามอง Global Warming ผ่านภาพน้ำแข็งขั้วโลกละลาย และระดับน้ำทะเลที่ค่อยๆ สูงขึ้น น่ากลัว แต่ดูไกลตัว ปี 2050… 2100… Unfortunately, Climate Change may not have read our timetable. ความเสี่ยงที่สะสมช้าๆ อาจกลายเป็นภัยพิบัติในเวลาไม่กี่นาที และเมื่อมันเริ่มแล้ว มันอาจไม่หยุดอยู่ที่เหตุการณ์แรก Warming → Glacier instability → Avalanche → Flood → Infrastructure → Energy → Supply Chain → Economy

 

ตำราเรียกว่า Cascading Risk ผมเรียกง่ายๆ ว่า Snowball เพราะมันยิ่งกลิ้ง ยิ่งใหญ่ ยิ่งหนัก และยิ่งหยุดยาก ฝี คือความเสี่ยงที่สะสมก่อนเกิดเหตุ Snowball คือความเสียหายที่ขยายตัวหลังเกิดเหตุ Climate Strategy จึงไม่ใช่แค่การลด Carbon

 

Mitigation ถามว่า เราจะทำให้โลกร้อนช้าลงอย่างไร Resilience ถามว่า ถ้ามันไม่รอเรา เราจะรับมืออย่างไร ถ้าผมนั่งอยู่ในห้องประชุมบอร์ด ผมคงชวนฝ่ายจัดการกลับไปขบคิด 3 คำถาม

 

✅ Where are our hidden abscesses?

 

มี Climate Risk อะไรที่กำลังสะสมเงียบๆ ในธุรกิจ สินทรัพย์ Supply Chain หรือชุมชนรอบตัวเรา ที่ยังไม่ปรากฏใน Risk Register?

 

✅ Where can the snowball roll?

 

ถ้าจุดหนึ่งล้ม มันจะกลิ้งไปกระทบอะไรต่อ – Supplier, Energy, Logistics, Customer, Finance หรือ Reputation?

 

✅ Are we resilient – or merely lucky?

 

ที่เรายังไม่เคยเจอวิกฤต เป็นเพราะระบบเราพร้อมจริง ๆ หรือเพียงเพราะ Snowball ยังไม่เคยกลิ้งมาทางเรา?

 

หน้าที่ของบอร์ดไม่ใช่การทำนายว่า ฝีจะแตกวันไหน แต่คือการชวนฝ่ายจัดการมองให้เห็นว่า ฝีอยู่ตรงไหน Snowball จะกลิ้งไปทางไหน และเราพร้อมแค่ไหนเมื่อมันมาถึง Climate Change may not have read our timetable. The Board had better read the risks.

 

ที่มา the standard

วันที่ 19 กันยายน 2569