การบูรณาการระหว่างประเทศที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นและความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีส่งผลโดยตรงต่อความพยายามในการรักษาและส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมดั้งเดิมของกลุ่มชนกลุ่มน้อย โดยเน้นย้ําถึงความจําเป็นในการมีกรอบกฎหมายที่สอดคล้องกันและมีประสิทธิภาพเพื่อปรับปรุงการกํากับดูแลในภาควัฒนธรรมชาติพันธุ์

 

มติ Politburo หมายเลข 80-NQ/TW ลงวันที่ 7 มกราคม 2026 เกี่ยวกับการพัฒนาวัฒนธรรมเวียดนามยืนยันว่าวัฒนธรรมนั้นเทียบเท่ากับการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม ทําหน้าที่เป็นรากฐาน ทรัพยากรภายใน และตัวขับเคลื่อนหลักของการพัฒนาประเทศ

 

พรรคและรัฐได้ระบุอย่างต่อเนื่องว่าการรักษาและส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมของชาติพันธุ์เป็นงานเชิงกลยุทธ์ แม้จะมีนโยบายมากมาย แต่ภาคส่วนนี้ยังไม่ได้รับการจัดตั้งเป็นสถาบันอย่างเต็มที่ผ่านกฎหมายหรือพระราชกฤษฎีกาเฉพาะ ท่ามกลางการกลายเป็นเมืองอย่างรวดเร็วและการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคม ค่านิยมดั้งเดิมจํานวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ชนกลุ่มน้อย เผชิญกับความเสี่ยงของการกัดเซาะ ทําให้การปฏิรูปสถาบันเป็นข้อกําหนดเร่งด่วน

 

ผู้เชี่ยวชาญตั้งข้อสังเกตว่าเวียดนามมีข้อได้เปรียบในฐานะสมาชิกและผู้ลงนามในอนุสัญญาที่สําคัญขององค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) รวมถึงอนุสัญญาปี 1972 ว่าด้วยการคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติของโลก อนุสัญญาปี 2003 ว่าด้วยการคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ และอนุสัญญาปี 2005 ว่าด้วยการคุ้มครองและส่งเสริมความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรม

 

อย่างไรก็ตาม การใช้รากฐานทางกฎหมายเหล่านี้ยังคงไม่สม่ําเสมอและมีประสิทธิภาพที่จํากัด Bui Quang Thanh จากสถาบันวัฒนธรรม ศิลปะ กีฬา และการท่องเที่ยวแห่งชาติเวียดนามตั้งข้อสังเกตว่าจากพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 65 ที่ออกเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 โดยรัฐบาลเฉพาะกาลเกี่ยวกับการอนุรักษ์มรดกไปจนถึงนโยบายของพรรคและรัฐที่ตามมา เครื่องมือทางกฎหมายมีส่วนช่วยในการปกป้องมรดกทางวัฒนธรรม แม้ว่าจะยังมีช่องว่างอยู่ก็ตาม

 

Hoang Anh Tuan อธิการบดีมหาวิทยาลัยสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ภายใต้มหาวิทยาลัยแห่งชาติเวียดนาม กรุงฮานอย มองว่าวัฒนธรรมเป็นทั้งสินทรัพย์และแหล่งที่มาของความแข็งแกร่งของชาติ กล่าวว่ากรอบกฎหมายที่สนับสนุนการจัดการวัฒนธรรมชาติพันธุ์ยังไม่เพียงพอ ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของความพยายามในการอนุรักษ์และส่งเสริม

 

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้บันทึกผลลัพธ์ที่ให้กําลังใจผ่านโครงการต่างๆ เช่น มติ Politburo No. 08-NQ/TW ลงวันที่ 16 มกราคม 2017 เกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวให้เป็นภาคเศรษฐกิจหัวหอกและโครงการ 6 ภายใต้โครงการเป้าหมายแห่งชาติเพื่อการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ชนกลุ่มน้อยและพื้นที่ภูเขา ความคิดริเริ่มเหล่านี้ช่วยให้ท้องถิ่นรักษาและส่งเสริมเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม

 

อย่างไรก็ตาม ในระยะการพัฒนาใหม่ การเปลี่ยนค่านิยมทางวัฒนธรรมของชาติพันธุ์ให้เป็นตัวขับเคลื่อนการเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคมและการดํารงชีวิตที่ยั่งยืนต้องใช้กลไกที่มีความเชี่ยวชาญและเป็นหนึ่งเดียว การขาดกฎระเบียบทางกฎหมายเฉพาะได้ขัดขวางการกํากับดูแลและจํากัดการระดมทรัพยากรผ่านความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชน ในขณะเดียวกันก็ส่งผลกระทบต่อการออกแบบสิ่งจูงใจทางภาษีและนโยบายการสนับสนุนทางการเงินสําหรับการอนุรักษ์วัฒนธรรม

 

ตามที่ Trinh Ngoc Chung ผู้อํานวยการกรมวัฒนธรรมชาติพันธุ์ภายใต้กระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว ภาควัฒนธรรมชาติพันธุ์ขาดกฎหมายแบบสแตนด์อโลนในปัจจุบัน การจัดตั้งกลไกทางกฎหมายเฉพาะจึงเป็นสิ่งจําเป็นไม่เพียงแต่สําหรับการปรับปรุงการจัดการเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการรักษาค่านิยมดั้งเดิมและส่งเสริมการพัฒนาท้องถิ่นด้วย

 

การปฏิรูปสถาบันต้องสร้างสมดุลระหว่างการอนุรักษ์กับการพัฒนา เชื่อมโยงวัฒนธรรมกับการท่องเที่ยวและกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ในขณะที่ส่งเสริมสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมที่ดีต่อสุขภาพภายในชุมชน

 

ข้อกําหนดนี้สอดคล้องกับแผนปฏิบัติการของรัฐบาลเพื่อดําเนินการตามมติหมายเลข 80-NQ/TW ซึ่งเน้นการตรวจสอบและเสร็จสิ้นกรอบกฎหมายในพื้นที่ที่ยังคงถูกควบคุมโดยเอกสารกฎหมายย่อยหรือยังไม่ได้เป็นสถาบันอย่างเต็มที่ รวมถึงวัฒนธรรมชาติพันธุ์ กิจกรรมทางวัฒนธรรมระดับรากหญ้า การสื่อสารสาธารณะ และการจัดการวัฒนธรรมในสภาพแวดล้อมดิจิทัล

 

ในทางปฏิบัติ การพัฒนากฎหมายหรือพระราชกฤษฎีกาเกี่ยวกับกิจการทางวัฒนธรรมของชาติพันธุ์ถือว่าจําเป็นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการจัดการของรัฐและส่งเสริมวัฒนธรรมในฐานะทรัพยากรภายใน เพื่อให้มั่นใจถึงการพัฒนาที่ยั่งยืนในขณะที่รักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเวียดนามท่ามกลางการบูรณาการระหว่างประเทศที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

 

ที่มา vov.vn

วันที่ 3 เมษายน 2569